Sorularınız İçin Bizi Arayın: - 0532 113 15 08
Dil Seçimi
Menü
Sosyal Medya
Ara

Yargıtay Ceza Genel Kurulu
Esas No: 1990/8-270
Karar No: 1990/312
Karar Tarihi: 3.12.1990

İlgili kavramlar: * 3091 Sayılı Kanuna Aykırı Davranış, * Köy Orta Malı

(İkinci tecavüz)

İlgili kavramlar: * Durma Kararı

Karar Özeti

Maddi olayda, tecavüzü men edilen sanığın aynı yere yeniden tecavüz

ettiği ileri sürülerek C. Savcılığına şikayette bulunulduğu ve hakkında dava

açıldığından, yerel mahkemenin ikinci tecavüzün varlığının saptanması için

durma kararı vererek dosyayı idareye göndermesine gerek olmayıp, yargılamaya

devamla davanın esası hakkında bir karar verilmelidir.

(765 s. TCK. m. 513) (3091 s. MTÖK. m. 3, 5, 7, 15, 12)

Sanık hakkında, 3091 sayılı Yasanın 15. maddesine aykırı davranışda bulunmak

suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda; TCY.nın 513/1,

522; 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri gereğince 7.500 lira ağır para cezası

ile cezalandırılmasına ve bu cezasının ertelenmesine ilişkin, (Islahiye Sulh

Ceza Mahkemesi)nce verilen 27.2.1989 gün 425/92 sayılı hükmün sanık

tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesi,

31.10.1989 gün 7729/8600 sayı ile;

"Kaymakamlığın vermiş olduğu birinci men kararının infazından sonra sanığın

üstün bir hakkı olduğunu kanıtlamaksızın bu yere ikinci kez el atması sonucu

3091 sayılı Yasanın 12. mamddesi uyarınca ikinci men kararı alınmaksızın

müştekinin doğrudan C. Savcılığına yaptığı şikayet üzerine yukarda değinilen

yasaya aykırılıktan açılan dava sonunda mezkur noksan işlemlerin

tamamlattırılması yönünden CMUK.nun 353. maddesi gereğince durma kararı

verilmesi gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması" isabetsizliğinden

bozmuş;

Yerel Mahkeme, 29.1.1990 gün 395/18 sayı ile;

"Tecavüz edilen yer köy orta malıdır. İkinci tecavüzde de, birincide olduğu

gibi soruşturma yapılmalıdır. Kaymakamlığa başvurulmamıştır. Mahkeme, 3091

sayılı Yasanın 3. maddesinde belirlenen başvuruya yetkili makamlardan

değildir. Bu nedenle ikinci tecavüzden dolayı idari makama başvurup ikinci

men kararı aldırılarak infazından sonra yargılamaya devam etmek mümkün

değildir" gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de, Yargıtay'ca incelenmesi, Üst C. Savcısı tarafından süresinde

istenildiğinden dosya Yargıtay C. Başsavcılığı'nın bozma istemli 27.8.1990

tarihli tebliğnamesiyle Sekizinci Ceza Dairesi Başkanlığı'na ve Özel Dairece

de Birinci Başkanlığa gönderilmekle; Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği

konuşulup düşünüldü:

Sanığın, şikayetçinin taşınmazına vaki tecavüzünün önlenmesine ilişkin

İslahiye Kaymakamlığı'nın 3.5.1988 gün 29 sayılı kararı, mahallinde 9.5.1988

tarihinde infaz edilmiştir. Sanığın aynı yere yeniden tecavüz ettiği ileri

sürülerek C. Savcılığına şikayette bulunulmuş ve sanık hakkında 3091 sayılı

Yasanın 15. maddesine aykırı davrandığından bahisle kamu davası açılmıştır.

Yapılan yargılama sonunda; tecüvüz edilen yerin köy boşluğu olduğu saptanarak,

sanığın TCY.nın 513/1, 522. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar

verilen olayda, Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlığın

konusunu, "ikinci tecavüzün Kaymakamlık makamınca tesbiti için CMUY.nın 253.

maddesi uyarınca durma kararı verilmesi gerekip gerekmediği" hususu

oluşturmaktadır.

3091 sayılı Yasanın 3, 5, 7. maddelerindeki prosedüre uygun olarak idarece

taşınmaza vaki tecavüzün önlenmesine karar verildikten sonra, bu taşınmaza

aynı mütecaviz tarafından ikinci defa veya onun yararına başkaları tarafından

bilerek ilk defa tecavüz veya müdahalede bulunulduğu takdirde; Yasanın 12. ve

31.7.1985 gün, 18828 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Yönetmeliğin 48 ila

51. maddeleri ile, yürürlükten kaldırılan 5917 sayılı Yasada mevcut olmayan

yeni bir düzenleme getirilmiş ve birinci tecavüzde olduğu gibi, idarece bu

kerre de soruşturma yapılarak tecavüz veya müdahalenin önlenmesine karar

verilmesi ve bu kararın mahallinde infaz edilmesi zorunluluğu getirilmiştir.

İnfaz tutanağı dosyasına konulduktan sonra 3091 sayılı Yasanın 15. maddesi

gereğince işlem yapılmak üzere dosya, yetkili Cumhuriyet Savcılığına

gönderilmelidir.

İkinci tecavüz için konulan başvuru süresi, yapılacak soruşturmanın ve

verilecek kararın niteliği, bu kararı da içerecek şekilde her iki kararla

ilgili dosyanın C. Savcılığına tevdii halinde 15. madde uyarınca mütecaviz

hakkında karar verileceğine dair düzenlemeler karşısında; 12. maddenin

gerekli kıldığı işlemler dava şartı olmayıp, birinci men kararının mütemmim

cüzünü oluşturan cezalandırma şartı (suç unsuru) dur. İdari makamlarca

verilmiş ikinci men kararı ve bunun infazı olmadıkça sanığın, 3091 sayılı

Yasanın 15. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilemez.

Ancak; köy hükmi şahsiyetine ait yer olduğunu veya öteden beri köylünün

müşterek yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek; Mer'a, harman yeri,

yol ve sulak gibi taşınmazlara bir defa tecavüz edilmesi halinde bile TCY.nın

513/2. maddesi ile uygulama yapılmalıdır.

Maddi olayda; tecavüzü men edilen sanığın aynı yere yeniden tecavüz ettiği

ileri sürülerek C. Savcılığına şikayette bulunulduğu ve hakkında dava

açıldığı anlaşıldığından, Yerel Mahkemenin, ikinci tecavüzün varlığının

saptanması için durma kararı vererek dosyayı idareye göndermesine gerek

olmayıp, yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmelidir.

Bu usuli yönüyle direnme kararı yerinde görüldüğünden sair yönlerin

incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

* Üyelerden S... S...; "3091 sayılı Yasanın 12. maddesi failin cürmi

hareketinin dışında kalan ve idari mercilerce yapılması gereken bir işlemle

ilgilidir. O nedenle suçun cezalandırılabilme koşuludur. Bu yüzden suç

oluşmamıştır. Yargılama koşulu söz konusu değildir. Direnme bu nedenle

yerindedir" görüşüyle ve değişik gerekçeyle çoğunluk görüşüne katılmıştır.

* Karşı oy kullanan Kurul Üyeleri ise; Özel Daire bozmasının haklı nedenlere

dayandığını belirtmişlerdir.

S o n u ç : Açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme direnme kararı yerinde

görüldüğünden hükmün sair yönlerinin incelenmesi için dosyanın Sekizinci Ceza

Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığı'na tevdiine, 3.12.1990

günü 2/3'ü aşan oyçokluğuyla karar verildi.

Not: Kişisel verilerin korunması amacıyla karardaki gerçek kişi isimleri kısaltılmıştır.

Boşanma, miras, icra, tazminat ve diğer hukuk davalarında destek için Adana avukat Av. Aytaç ER ile iletişime geçebilirsiniz. Diğer içtihatlar için Hukuk Yargıtay Kararları arşivimizi inceleyebilirsiniz.

Aynı konudaki diğer kararlar: Gayrimenkul - Eşya Hukuku Yargıtay Kararları

Yorum Bırakın
Google Yorumları Tümünü Gör
Web sitemizdeki çerezleri (cookie) kullanıcı deneyimini artıran teknik özellikleri desteklemek için kullanıyoruz. Detaylı bilgi için tıklayınız.
Tamam
WhatsApp Destek Hattı
Google Yorumları